Zo mooi!!!

Er was een gedeeltelijke zonsverduistering. Toen ging René foto’s maken van de wilde narcissen in onze tuin voor zijn blog, omdat er zulk prachtig licht was. De twee lappies waren buiten en vonden het allemaal erg interessant. Dus stonden ze omlaag te kijken vanaf het trapje de tuin in. En ze stonden er zo mooi bij, dat René ook wat fotootjes van deze twee dametjes maakte.
Die zijn zzzooooooo mooi geworden, dat ik ze jullie niet wil onthouden en ik heb gelijk de mooiste als hoofdfoto van de blog gebruikt!
Wauw, wat een mooi duo!

IMG_2087

IMG_2089

IMG_2090

Advertenties

Heerlijk sneeuw! Maar lente is ook weer fijn…

IMG_3663

Rennen door een halve meter sneeuw, niet makkelijk voor een Lapinkoira, maar wel veel pret!

 

 

We hebben een pittige winter gehad. Véél sneeuw van wel meer dan een halve meter hoog, die heel lang bleef liggen. Ik kijk zelfs nu nog naar wat kleine plakjes sneeuw aan de overkant van ons dal!
De meisjes Mikkeli, Juula en zelfs Zarah hebben dan ook heerlijk genoten van al dat witte goedje. Elke keer als ik ze naar buiten liet leek het of ze liepen te dansen van geluk: het is er nog de sneeuw! Neus er in, rennen, proesten, onder de sneeuw een tak of speeltje proberen te vinden en te bevrijden. Grote pret allemaal.

IMG_1800

Lekker rennen, kom op Miks….

IMG_1801

…ja ik kom, ik wil ook lekker rennen!!!!

 

 

Natuurlijk zijn er ook nadelen aan zoveel sneeuw: als je gaat wandelen met deze langharige dametjes, die niet heel hoog op de pootjes staan, zit hun vachtje al snel onder de sneeuwballen. Ik kende het fenomeen natuurlijk al van de berners, wiens vlaggen aan de poten altijd flink vol hangen met sneeuwbollen. Maar bij de Lappies gaat het toch verder. Vooral in hun 4 oksels, op de buik en op de borst hangen heel wat kilootjes sneeuw. We hebben zelfs tijdens een wandeling gehad, dat ze zich op een open, onbetreden stuk helling waagden en ze bijna niet meer omhoog terug konden komen. Halverwege bleven ze staan zo van : nu gaat het niet meer, hier blijven we, kom ons maar halen.
Gossie…. Mikkeli liep -toen we haar eindelijk toch zo ver hadden gekregen verder terug omhoog te ploegen door de sneeuw- wijdbeens van de hoeveelheid sneeuwbollen die in de oksels van haar achterpoten waren komen te zitten. En het eruit halen bij thuiskomst is ook een hele toer! Hete natte doeken werkten uiteindelijk nog het beste om de sneeuw los te smelten. het lag wel aan het soort sneeuw dat we hadden die keer: zwaar, plakkerig en poederig tegelijk. Later werd het minder erg, toen het meer gevroren had.

IMG_1844 IMG_1824 IMG_1803

Gelukkig is de sneeuw voor het grootste deel één en al pret en vooral samen een sneeuwfeestje er van maken (ook samen met Zarah) is nog het allerleukste.

Nu is het al weer 16 maart, de sneeuw is zelfs nu nog in hoopjes langs de kant van de weg te vinden, maar daar kan je geen pret meer mee maken. Nu is het al weer lente: al vele dagen hebben we een heerlijke zon en de thermometer staat ver boven de 20 graden. Dus de deuren staan weer open en de meisjes zijn lekker veel buiten. Jonge plantjes worden geïnspecteerd of alvast maar uit de grond getrokken, vogeltjes die overal om ons heen het hoogste lied zingen worden in de gaten gehouden en de eerste insecten worden nagekeken met vragende blik, was dat niet ook een leuk dingetje om op te jagen, of mocht dat niet??? Je ziet ze stil genieten van alle natuur en bedrijvigheid om hun heen.

De winter was fijn, maar we gaan nu weer samen buiten genieten van een hele lange lente, zomer en herfst!

IMG_2004

Even een inspectie van de nieuwe plantjes

IMG_2009

Mikkeli en de narcissen: voorjaar!!!

IMG_2019

Samen lekker nieuwsgierig

IMG_2021

Juula en Zarah, allebei vol concentratie aan het kijken of er nog reeën in de tuin lopen…

 

 

Winter

IMG_0052

Moeten we nog lang binnen blijven?

Als mens ga je er al helemaal van uit dat als de winter begint je wereld zich naar binnen in huis keert. Dat is logisch: het wordt kouder en dan zorg je ervoor dat je lekker in de warmte blijft. De natuur staat op slaapstand, dus je hoeft ook minder in de tuin te doen en zo, dus dat zorgt ook voor een toename van het binnen zijn.

Voor hondjes geldt dit veel minder, zeker voor hondjes met een koude-bestendige vacht. Dus als ze veel minder naar buiten kunnen en mogen, is dat wel even wennen. Voor Juula is dat nu voor het eerst dat ze dat allemaal meemaakt en ze is het er soms ook niet zo mee eens. Waarom zit die deur nu weer dicht en waarom mag ze niet lekker buiten blijven?

IMG_0389

Waarom mag ik niet lekker naar buiten?

IMG_0711

Laat me er eens in…

Mikkeli is een lekker duidelijk hondje: kef! zegt ze als ze naar buiten wil en ze gaat dan voor de buitendeur staan; kef! als ze weer naar binnen wil en dan springt ze tegen de deur en kijkt naar binnen. En daar wordt ze dan voor beloond: dan doen we de deur open voor haar. Juula heeft dat nog niet zo in de gaten. Als ze echt naar buiten wil, gaat ze “mokken”. Dan daagt ze je uit, gaat voor je op de grond liggen en kijkt je aan. Als dat niet overkomt gaat ze maar tegen de buitendeur aan liggen. “Misschien gaat er wel iemand naar buiten, dan kan ik mee…”

IMG_1332

Lekker lang buiten struinen tijdens de eerste sneeuw dit jaar. Juula kon ik bijna niet meer mee naar binnen krijgen!

Driekwart jaar staat de buitendeur ook gewoon open en loopt het grut naar eigen wens in en uit. Maar ja, als het te koud is kan dat niet. Dan gaat de verwarming aan en blijven we binnen. En dan wil je toch ook gezellig je hondjes om je heen, als ze aldoor buiten zijn, heb je het idee dat ze er helemaal niet meer zijn…
Gelukkig hebben we een huis waar de twee lapjes zich samen ook erg kunnen vermaken. Ze stuiven dan al stoeiend achter elkaar aan van gang naar eetkamer en weer terug. De geluiden die ze dan maken zijn vermakelijk. Piepen, keffen, grommen en geluiden die niet te omschrijven zijn komen er uit hun keeltjes. Soms ook onduidelijk te herleiden uit wèlk van de twee keeltjes het komt. Mikkeli gaat op haar rug voor Juula liggen en kijkt haar op z’n kop aan, “kef piep pieuw kef, speel met me!” Juula draait zich dan in een bocht met de kop naar beneden en de kont omhoog en bijt in het kleedje waar ze op liggen en keft terug: “kef grom piep kef, kom maar op als je durft!”. Dan wordt het al snel een kluwen zwart en blond en kort daarop rennen ze weer keihard achter elkaar aan. René en ik zitten dan vaak met een enorme grijns op ons gezicht het schouwspel te bekijken. Zarah niet, die hoor je bijna geïrriteerd zuchten: “wat een overdreven druktemakers zeg. Kan dat grut niet even rustig gaan liggen? Ik ben aan mijn schoonheidsslaapje toe!”

december

Zucht, wat een druktemakers die Lappies!

IMG_0149

Binnen zijn is gelukkig ook fijn!!!

Juula en grote Zaar

IMG_1120

Ik ga lekker met deze stok spelen…

IMG_1121

…oh, maar daar komt de grote Zarah aan!

IMG_1122

Gauw gaan liggen…

IMG_1123

Ik vind je lief, Zaar! Zaar: Huh….

IMG_1124

Ohhh, ga je al weer weg….

IMG_1125

Ja kleintje, ik ben even met wat anders bezig hoor!

IMG_1126

Maar ik wil met je spelen!

IMG_1127

Toe nou….

IMG_1128

Mmmmmm, wat wil je nou, klein hondje?

IMG_1129

…eens even snuffelen….

IMG_1131

Nou zeg, ze gaat al weer weg, die grote dame!

IMG_1132

Boehoe, dat vind ik helemaal niet leuk!

IMG_1133

…is ze echt gewoon doorgelopen?

IMG_1135

Ja, ze is er van door!

IMG_1099

Jammer…. ik vind die grote Zaar toch zo lief!

Saampjes met de drie meisjes

Het leven met Zarah en de lapjes was deze zomer en herfst heerlijk.

Daar komt Mikkeli aangerend...

Daar komt Mikkeli aangerend…

….en daar flitst Juula op me af!

En dan komt Zaar er aan gerend! Zet ‘m op Zarah, je kan het nog!!!!

De twee “kleintjes” Mikkeli en Juula zijn zo vertrouwd samen, genieten van elkaar en alles wat ze doen en meemaken. Zarah doet vooral haar eigen dingetje en zoekt af en toe wat gezelligheid, wat honds-contact en speelt een klein beetje met ze. Soms is ze een beetje jaloers op alle aandacht die die vrolijke kleine hondjes krijgen en gaat dan op haar strepen staan. Dan is ze even een echte ouwe bullebak: ik lig nu bij Ellis, die is van mij en die kleintjes mogen er niet bij. “Kom je wel dichtbij dan grijp ik je”, zeggen haar ogen dan.
Wat ze dan ook doet! Dan gilt vooral Juula alles bij elkaar, terwijl er nog niets gebeurt, maar dat werkt wel goed: want ik grijp in en Zarah schrikt er van en houdt ook op met haar in haar nekvel grijpen.

Mooie Zarah

Mooie Zarah

Gelukkig is Zarah lekker duidelijk en weten Mikkeli en Juula nu wel hoe ze in elkaar zit, dus vermijden ze zo’n ingreep. Zo schattig hoe ze als we ergens zitten, waar Zarah natuurlijk bij ligt, voorzichtig om het hoekje van de deur kijken om in te schatten hoe Zarah haar humeur is. Dan druipen ze ook gelijk af als Zarah ze een waarschuwende blik geeft. En ze lopen quasi nonchalant naar binnen als ze geen oog voor ze heeft. Juula is altijd het meest vrij met Zarah. Die durft ook gerust onderdanig op haar af te lopen en haar op haar neus te likken, of haar te verleiden, door met het koppie over de vloer en de kont draaiend in de lucht tegen haar aan te gaan kroelen, in haar nek te knabbelen of te likken. Heerlijk om te zien zo’n toneelstukje. Vaak is Zarah dan zichtbaar gecharmeerd door dat kleine zwartje en knuffelt ook wat terug of geeft Juula’s oortjes een lik.
Mikkeli is wat voorzichtiger. Die probeert zoiets nooit. Zarah gaat wel zelf op haar af en geeft haar kontje dan een snuffel-inspectie (waarbij Mikkeli gewillig haar poot hoog optilt zodat ze er goed bijkan!).

Lieve Mikkeli

Lieve Mikkeli

Ons lieve kleine Juultje

Ons lieve kleine Juultje

Het samenspel tussen Mikkeli en Juula blijft vertederen en amuseren. Geweldig zoals die twee Lapjes met elkaar omgaan.

Ze spelen heel veel, maar kunnen ook samen heerlijk op onderzoek uit gaan. Samen de borders inspecteren op lekkere eetbare grassen, samen een kuil graven, samen lekker in de modder frutten bij het waterstroompje, samen een kikker of zo de schrik van z’n leven geven, samen de laatste bramen van een struik plukken, samen eens lekker blaffen naar de hondjes van de gasten of samen achter het gaas eens uitgebreid de hondjes in de tuin van Boris bekijken wat die nu allemaal aan het doen zijn (ook heel vertederend om vanuit de tuin van huis Boris te zien hoe ze samen tegen het hek en elkaar geperst zitten te kijken). Er is nog zoveel voor ze te beleven in de wereld en zoveel pret voor ze om samen te maken.

drie meisjes 1

Als je naar Mikkeli en Juula kijkt (en dat kan ik nog steeds uren doen!) zie je echt twee gelukkige en tevreden hondjes. Dat staalt van ze af. Zarah heeft dat natuurlijk ook, maar door haar leeftijd heeft ze soms ook een “laat mij maar lekker rustig liggen-look” over zich. De twee kleine lappies hebben meer de “wat zullen we nu weer eens voor iets leuks kunnen gaan beleven-look” over zich. En dat is zo heerlijk!!!

Juula laat het hier ook even zien hoe ze er over denkt:

Het leven is zo fijn, joepie!!!!

Het leven is zo fijn, joepie!!!!

Komische Senna!

Onze Mikkeli, Juula en Zarah ontmoeten natuurlijk heel veel hondjes. Telkens als er een auto van gasten voor het eerst ons erf op komt rijden staan ze al blaffend de nieuwe vriendjes te verwelkomen.

Soms zijn het gelijk dikke vrienden en soms komt de klik nooit en houden we ze op een afstandje. Er zijn kleine, grote, kale en harige, jonge en oude, saaie en grappige hondjes. En soms zitten er erg expressieve en komische exemplaren bij.

Ik maak altijd een foto van alle honden die bij ons in de huisjes verblijven. Zo ging ik afgelopen vrijdag een foto maken van Yorkoo de Golden Retriever en Senna een “alleswatje” uit het asiel. Twee vrolijke, enthousiaste lieverds, die ook dikke maatjes waren van onze drie dametjes. Vooral Senna heeft mijn kaakspieren flink op de proef gesteld, omdat ik zo om haar moest lachen de hele tijd.

Naar aanleiding van de fotosessie heb ik het volgende beeldverhaal gemaakt, waarbij je vooral op haar koppie moet letten met een uitdrukkingen er op, waar je ècht om moet lachen:

IMG_0704

Moet ik op de foto? En wil je me lijmen met een bot? Dacht het niet….

IMG_0705

Ik wil niet op de foto, dus trek ik mijn oren in. Haha, dat wordt een stomme foto zonder oren. Mij zal je niet krijgen

IMG_0714

Zo Yorkoo, heb jij je wel laten verleiden door een bot? Moet ik nu ook gaan kauwen?

IMG_0715

Het ziet er wel aantrekkelijk uit….

IMG_0716

Maar ik laat me niet omkopen!

IMG_0718

Ik heb ook mijn eergevoel, ik doe het niet!

IMG_0720

Dat dat domme blondje zich laat omkopen voor een foto, ok. Maar ik hou vol, ik ben sterk!

IMG_0721

Uhhh, smaakt het lekker?, het ruikt wel goed…

IMG_0724

Nee, ik doe het niet. Ik houd stand!

IMG_0725

Een hond moet ook zijn eer hooghouden, kosten wat het kost…

IMG_0727

…ook al ruikt het nog zo lekker….

IMG_0731

We moeten sterk zijn! ……. Yorkoo: Nou ja zeg, dan stop ik er ook maar mee. Ik voel me nu wel aangesproken!

IMG_0732

…oh, eh…. in dat geval eet ik jou botje maar verder op, zonde om te laten liggen!

Als dat geen komisch portret is, die Senna!?
Een waardig vriendinnetje van onze Mikkeli en Juula!

Pret op de mooie hei

hei 2

De mooie heide pollen staan nu prachtig in bloei!

Dat zou natuurlijk iets kunnen zijn wat je mist als je in Frankrijk gaat wonen, de jaarlijkse heidewandeling, als deze in de bloei staat. Maar wij hebben geluk, want we hebben een klein stukje ruige natuur vlakbij ons huis, waar aardig wat heide staat. Dus maken we daar als het effe kan een jaarlijkse wandeling als het “heide seizoen” is. 

hei 1

Hondjes mee, dubbele vreugde!

Natuurlijk gaan de hondjes mee en worden er veel fotootjes gemaakt. Hondjes in de hei op een foto is altijd extra mooi. Vorig jaar hebben we het met Mikkeli en Zarah gedaan en nu was natuurlijk de beurt aan Juula om kennis te maken met de heide. Het blijft meestal beperkt tot één keer, het bezoekje aan dit stukje, want het is erg ruig. Er wordt heel veel gekapt en daardoor  zijn de paden, als die er al zijn, helemaal kapot gereden door grote tactorbanden. Veel vieze diepe plassen en een hoop geklauter door diepe voren. Zeker voor de kleine Lappi-pootjes.

hei 4

Juula en Mikkeli in de hei! Altijd mooie fotootjes!!!

hei 3

Prachtige paddenstoelen ook overal!

Maar dat alles vinden de Lappies alleen maar leuk. Lekker overal overheen springen en af en toe een pootje in een vieze plas: heerlijk. Hoe ruiger het terrein, hoe groter de pret! Heel anders dan onze respectabele bernersenior: ze staat echt na te denken hoe ze een hindernis het makkelijkst kan nemen of liever nog: omzeilen. Volgt steevast het pad, als het er is en vindt het zichtbaar niet zo fijn als we een stuk ruig bos met obstakels moeten doorkruisen. 

hei 6

onze mooie blondine Mikkeli

hei 5

Juula vindt de heide ook wel lekker om in te liggen: allemaal worteltjes en frutsels op de grond, spannend!

In ieder geval heeft ons heide-uitje naast een hoop pret voor de dametjes, mooie foto’s opgeleverd (zoals altijd), want zijn het geen schoonheden zo in de hei onze twee Lappies?!

 

ps. We rijden naar dit mooie ruige stukje natuur een paar minuutjes met de auto. Nu was Juula al een tijdje niet mee geweest in de auto en tot nu toe had ze nog altijd overgegeven… Nu dus niet. Het was wel een klein ritje, maar het geeft toch hoop: zou ze er overheen gegroeid zijn (net als Mikkeli?). Dat zou fijn zijn!!!!